Stel je voor: je komt 's avonds thuis, prikt de stekker in je auto en gaat naar binnen. Een paar uur later is de accu vol. Tot vorig jaar was dat het hele verhaal. Je betaalde voor je stroom en daar bleef het bij. Sinds 1 januari 2026 is dat anders. Elke kilowattuur die door je eigen laadpaal stroomt, is nu meer waard dan wat je ervoor betaalt. Dat komt door een regeling met een wat stroeve naam: de emissiereductie-eenheden, kortweg ERE's.
In dit artikel nemen we je mee in hoe die regeling werkt, wat ze je oplevert en waarom ze extra interessant wordt als je je laadpaal deelt.
De vervuiler betaalt, de elektrische rijder ontvangt
Het idee achter ERE's is eigenlijk heel eenvoudig. Bedrijven die benzine en diesel op de markt brengen, moeten van de overheid aantonen dat ze bijdragen aan schoner vervoer. Dat doen ze door certificaten te kopen. Die certificaten ontstaan op de plek waar vervoer al duurzaam is: bij de laadpaal van elektrische rijders. De oliemaatschappij betaalt, en het geld komt terecht bij degene die elektrisch laadt.
Het systeem is opgezet door de Nederlandse Emissieautoriteit en volgt uit Europese afspraken over hernieuwbare energie. De ERE verving op 1 januari 2026 de oude hernieuwbare brandstofeenheid, en eind maart 2026 gaf de Eerste Kamer er definitief groen licht voor. Belangrijk om te weten: het is geen subsidie. Het geld komt niet van de overheid, maar uit de markt. De Europese richtlijn waar de regeling op leunt, loopt tot en met 2030, dus je kunt er de komende jaren op bouwen.
Zelf je certificaten verkopen kun je als particulier niet. Daarvoor heb je een inboekdienstverlener nodig: een bij de Emissieautoriteit geregistreerd bedrijf dat je laaddata uitleest, omzet in certificaten en die voor je verkoopt. Er zijn er inmiddels meer dan honderd, van energieleveranciers tot gespecialiseerde partijen.
Wat levert het je op?
Een vast bedrag bestaat niet. De prijs van een ERE beweegt mee met vraag en aanbod, en elke inboekdienstverlener haalt een andere prijs en houdt een ander deel in als commissie. Ruwweg levert elke thuis geladen kilowattuur in 2026 zo'n 7 tot 15 cent op, afhankelijk van de markt en de partij waarmee je werkt. Rijd je zo'n 15.000 kilometer per jaar en laad je vooral thuis, dan praat je al snel over een paar honderd euro per jaar. Goed om te weten: je kunt de kilowatturen van heel 2026 met terugwerkende kracht laten registreren.
Om mee te doen moet je laadpaal wel aan een paar voorwaarden voldoen. Hij moet een gecertificeerde MID-meter hebben, zodat de geladen stroom betrouwbaar wordt gemeten. Hij moet verbonden zijn met internet, zodat de data kan worden uitgelezen. En je moet zelf eigenaar zijn van de stroomaansluiting waar de laadpaal op zit. Per kalenderjaar kies je één inboekdienstverlener; overstappen halverwege kan ertoe leiden dat je registratie wordt afgewezen.
Waarom ERE's en laadpaal delen zo goed samengaan
Hier wordt het interessant. Voor de regeling maakt het niet uit wiens auto er aan je laadpaal hangt. De certificaten horen bij de aansluiting, niet bij de auto. Laadt je buurvrouw via ShareCharge een middag bij jou, dan telt die stroom gewoon mee voor jouw ERE's.
Dat betekent dat een gedeelde laadpaal je op twee manieren iets oplevert. Je ontvangt het tarief dat je zelf hebt ingesteld voor elke laadsessie, en daarbovenop levert diezelfde kilowattuur ERE's op. Een laadpaal die vaker draait, levert dus meer certificaten op dan een laadpaal die de hele dag stilstaat.
Heb je ook zonnepanelen? Dan wordt het plaatje nog mooier. Nu de salderingsregeling stopt, krijg je voor teruggeleverde stroom nog maar weinig. Gebruik je die stroom liever om de auto van een ander te laden, dan verdien je aan het tarief én aan de certificaten.
Haal meer uit elke kilowattuur
De ERE-regeling maakt van je laadpaal meer dan een stopcontact voor je eigen auto. Elke kilowattuur die erdoorheen gaat, heeft waarde, of je nu zelf laadt of een buurtgenoot.